Het Reisverslag

Reisverslag

De bagage is ingeladen en The Hydro Cruisers zijn eindelijk klaar voor vertrek. Het is kwart over zes ’s avonds. De projectleider en de coureur rijden mee in de vrachtwagen waar ook onze Sharky in vervoerd wordt. De overige teamleden worden vervoerd in een personenbusje. We rijden in cologne achter elkaar aan en houden contact met portofoons. Dit leverde hilarische momenten op. Het communiceren liep erg goed tussen de auto’s…

Het wordt een uur of negen, zijn net de grens over, “Wilkommen in Deutchland”,  en beginnen onderhand wel een beetje honger te krijgen. Volgens het bord is het volgende wegrestaurant met tankstation op 40 km afstand, en we nemen de gok. Currywurst met veel te zoute patat en schnitzel vliegen de toonbank over. Als iedereen voldaan is en ook de auto weer volgetankt is gaat de reis weer verder. “Uno palona blanca” schelt er uit de autoradio.

“Kgrrrr”, de overige teamleden proberen contact te krijgen. Rutger verstaat dat de auto in de fik staat en er ontstaat een lichte paniek. Ik heb (na een pitstop) Rutger nog nooit zo snel zien opspringen van zijn luie achterwerk. Er blijkt een kleine “miscommunicatie” te hebben plaatsgevonden. “Er tikt iets in de auto” is wat de andere teamleden probeerden mee te delen. Al snel blijkt dat er een grote schroef in de band zit: we hebben een lekke band. Niemand zit stil, iedereen onderneemt actie, zodat we zo snel mogelijk weer kunnen vertrekken. In de ijzige kou staan onze techneuten te klussen onder de auto. Nog geen half uur later zit iedereen weer in de auto en kan de reis weer verder gaan. Het is toch best handig om met techneuten op reis te gaan!

Na een laatste stop en de auto nog een keer vol te hebben volgetankt rijden we in één keer door naar Lausitz. Het is onderhand al diep in de nacht en iedereen heeft het botweg gehad. Niemand heeft meer zin om de auto in te stappen. Om de stemming er weer een beetje in te brengen worden er boxen op het dashboard getapet, de laptop aangezet en we kijken de film “Beer fest”.

In de andere auto proberen de meeste teamleden te slapen. Al is dit niet echt makkelijk, aangezien de chauffeur en zijn bijrijders ons wakker hielden met hun vocale kunsten.. Deze waren helaas niet al te best!

Uiteindelijk begon de vrouw van de TomTom steeds sneller aanwijzingen te geven, waardoor we wisten dat we ons doel begonnen te bereiken. Na een paar haarspeldbochten en vele oeh’s en ah’s bereiken wij het terrein waar zich alles gaat afspelen. Het is erg donker buiten en iedereen wil zo snel mogelijk naar bed. Helaas moeten de tenten nog opgezet worden. Dit ging niet zo goed als wij hadden gehoopt. Maar dit kan je verder lezen in het volgende verslag!

Tot een volgende keer.

Met vriendelijke groet,